Home

Uiteraard beginnen we zo'n dag met een bezoek aan het vierde huisje. Schiet het een beetje op? De bouwmaterialen waren gelukkig afgeleverd. Vandaag of morgen gaat het dak erop. We hadden met Simphewe, de toekomstige huisvader, rond 09.00 uur afgesproken. Geen twijfel dat deze enthousiaste alleskunner aanwezig zou zijn. Klopt. Hij ontvangt ons met open armen en geeft direct een uitvoerige rondleiding. Het wordt al snel duidelijk dat er voor hem een droom werkelijkheid wordt. Hij heeft een mooie visie en kan dit in prima Engels uit de doeken doen. Aan het einde van het verhaal plaatst hij een eetkamerstoel, in de nog in aanbouw zijnde keuken, en maakt mij duidelijk daar te gaan zitten. Hij zou en moest me gaan "shaven". Zoiets is bij mij geen onhaalbaar iets. Veel is er niet meer aanwezig. Maar goed, moet dat laatste beetje er nu echt af? Er valt niet aan te ontkomen. "OK, gaan met de banaan''.

We hadden zoals voor alle dagen weer een planning. Dit keer kwam er echter geen fluit van terecht. Vlak voor vertrek kwamen de emoties los. Zo vlak voor vertrek wil je liefst alles 100% in orde. En dat is gewoon onmogelijk. Tia leek wel paranormaal begaafd. Tijdens het loslaten van onze emoties ging de telefoon. Het was Tia. "Het lijkt me goed om de planning maar even te vergeten en een extra meeting in te lassen". Het leek ons een goed idee. Binnen een half uur was ze aanwezig. We hebben een uitstekend open gesprek gehad waarin iedereen zijn ervaringen en emoties van de afgelopen weken duidelijk geuit heeft. We gaan er vanuit dat Tia hier wel iets mee kan doen. Morgenochtend hebben we om 08.30 afgesproken bij het in aanbouw zijnde vierde huisje. Om eerlijk te zijn toch wel een beetje onze trots. We gaan dan de laatste foto's nemen om al onze sponsoren nogeens te laten zien dat het allemaal gaat lukken en er eerdaags nog meer kinderen onderdak krijgen.

'Spijkerpoepen' deed het goed bij onze Zuid-Afrikaantjes. Die Oud Hollandse spelletjes vieren weer hoogtij. Het was een grote gezellige bende in teken van ons afscheid. Het was al een hele klus om alle kinders van de drie huisjes bij elkaar te krijgen. Afspraken maken is hier niet gemakkelijk. Uiteindelijk stonden er zo'n dertig kinders aan de start. We dachten het in twee uurtjes te klaren. Het nam ruim drie uur in beslag. Het was wel zeer bijzonder om aan het einde een speech van een van de kinders te krijgen. Uiteraard namens alle kinders, de moeders en natuurlijk Tia (onze moeder Theresa) kregen we een dankwoordje voor ons werk bij de huisjes. En dan nog als een speer naar het voetbalveld voor een van onze laatste trainingen. We waren nog bijna vergeten om bananen te halen. Zo ondertussen een traditie na de wedstrijd. Aan een kraampje langs de weg vielen ze bijna van hun stoel (of was het een kratje...) toen we vroegen naar maar liefst tachtig bananen.

We hadden al een flauw vermoeden. Voor ca. negentig eurocent ga je niet naar 'de' voetbalwedstrijd tussen Brazilie en ZA. We hadden het nog eens extra gevraagd bij de aankoop van de tickets. Het zou echt een wedstrijd worden tussen de sterren ter gelegenheid van de Nationale Vrouwendag. Misschien zijn het wel de damesteams...? Op Internet was ook niets te vinden over de wedstrijd. Aangekomen in het WK 2010 Nelson Mandela stadion blijkt het te gaan over een westrijd tussen het Brazilie- en ZA-team van 1994. Ook leuk! De Zuid-Amerikaanse sterren speelden ZA van de mat: 2 - 7! Het voetbal was aardig, het publiek heel bijzonder. Je wordt inderdaad helemaal gek van dat getetter om je heen. Mensen staan te swingen in ANC t-shirts, geven de kinders de fles na de eerste helft, staan continue met elkaar te kleppen maar kijken amper naar het voetbal. Ze klappen liefst nog harder voor een goal van Brazilie. Het was een groot feest.

Gisteren was Lisanne ziek. Vandaag Anneke! Gaat lekker zo. Morgen de volgende... En dat ben ik. Past niet in de planning. Ga ik dus ook niet aan beginnen. Vooral zondag wil ik niet missen. We gaan dan in het nieuwe WK-stadion kijken nar de voetbalwedstrijd Zuid-Afrika – Brazilie. Het kost je wel een rib uit je lijf, maar goed. Zoiets moet je gewoon doen (10 rand per kaartje/ca. 0,90 eurocent).

Vandaag weer een zieke! Lisanne, de dochter van Ria, was vandaag de klos. Ik heb trouwens begrepen dat er bij de andere projecten ook nogal wat vrijwilligers op bed liggen. Het zal wel iets te maken hebben met de temperatuurverschillen of zo. De dag begon met een meeting met Ellen van Be More. We gaan zo langzamerhand naar de laatste week en gaan voorzichtig al wat conclusies trekken. We hopen dat de volgende vrijwilligers hier met Ellen iets mee kunnen doen. We zijn direct na de meeting naar een tuincentrum gegaan voor wat aanplant voor de moestuin van Julia. Direct daarna op naar Motherwell. Ik had laatst gespit, Sjaak ging als expert vandaag planten. Nu maar hopen dat Julia en de kinders er in geloven dat wanneer je iets goed verzorgt het allemaal wel goed komt met de plantjes. Dat is namelijk hetgeen wij ook al zo'n drie weken aan het proberen zijn. Het blijkt wel dat je de plantjes veel water moet geven. Het gaat niet vanzelf.

Vandaag alleen met de 'dames' op pad geweest. Ik bedoel dan gewoon werken!. Sjaak was verkouden en is een dagje thuis gebleven. We hebben eerst de drie kinders bij Family Restoration Services opgehaald en zijn doorgereden naar het huis van Florence. Opnieuw lekker weer vandaag. Geen enkel probleem om met de kinders te spelen, lezen, boeken kaften en lekker kleppen. Anneke heb ik in het begin van de middag even afgezet bij het huis van Maureen. Om 14.00 uur was er namelijk een afspraak met het Rode Kruis. Via via waren ze bij Maureen terecht gekomen. Anneke zal op haar weblog hier wel iets meer over vertellen. Ik geloof dat er zo'n 15 mensen even grote schoonmaak kwamen gehouden. Geweldig. Ze voelden gewoon aan dat Sjaak er vandaag niet bij zou zijn.

Vanochtend 'konden' we eens lekker uitslapen. Insiders weten dat zoiets voor mij niet echt is weggelegd. Gewoon lekker vroeg op en de dag beginnen met wat lezen. Dat verwachten insiders ook al niet van mij. In ZA verander je wel degelijk. Vanwaar dat uitslapen? We hadden met moeder Tia (zo ga ik haar voortaan maar noemen) afgesproken eens gezellig te gaan ontbijten/lunchen met de drie huismoeders om 10.30 uur. Tia ging de moeders ophalen en we zouden elkaar zien bij SPUR, een locatie met een Amerikaanse look (dat hebben trouwens de meeste restaurants hier). We waren iets eerder en zagen de drie moeders in vol ornaat aankomen. Gelakte nagels en gepoetste schoenen. Het was voor hun echt een uitje. We hebben gezellig zitten eten en kwebbelen. Na een uurtje wilden we zo ondertussen weer iets actiever worden. Even zwaaien naar de moeders en snel naar de KFC (Kentucky Fried Chicken, weer iets Amerikaans) aan de overkant.

Eerst even bij Tia (jullie weten wel , die moeder Theresa van Motherwell) langs om even te kijken naar de ziekenboeg. Een van de kinders lag op bed. Wanneer ze morgen nog ziek is gaan we even naar een dokter met haar. De andere kinders stonden ons weer op te wachten. Het fantastische winterweer van ZA (vergelijkbaar met onze zomer: 22 graden) maakte het mogelijk om lekker met ze buiten te gaan spelen. Balletje trappen en ouderwets bellen blazen. Ze waren ziels gelukkig. Vroeg in de middag zijn we naar het huisje van Florence gegaan voor het met de kinders maken van een muurschildering in de tuin. We dachten dit evenals vorige week even ontspannen met ze te doen. Het ging dit keer echter anders. De kinders en de buurtjongetjes wilden met z'n allen op het zelfde moment beginnen. Het werd echt een bende van jewelste. Wel gezellig. Ik ben met een paar van de kinderen nog even door de wijk gaan wandelen.

Je komt terug van Zuid-Afrika zonder een verhaal over het bezoek aan een reservaat...? Dat kan je niet verkopen aan je familie, vrienden en collega's. Vandaar ons bezoek aan het Kariega park. Ik moet zeggen 'de moeite waard'. Zaterdag zijn we met onze ranger 3 uur op pad gegaan met de bedoeling olifanten en leeuwen tegen het lijf te lopen. Magere oogst: slechts 1 olifant. En we dachten nog wel dat ZA juist... Zondagochtend vroeg uit de veren om vervolgens weer 3 uur op speurtocht te gaan. Mooi weer en dit keer wel succesvol. Kariega zorgt er wel voor dat zo'n weekend altijd een succes wordt. Deze mensen kunnen er 's avonds bij het eten een echt feest van maken. Je hebt dan van die mensen die daar helemaal in op gaan. Zondagmiddag zijn we op onze terugweg nog even aan de kust wezen kijken. Ook mooi. We zijn weer helemaal opgeladen en geinspireerd om maandagochtend fris naar de Thamsanqa-kinders in Motherwell te gaan. 

We waren nog maar net bijgekomen van ons bezoek aan het vierde huisje of we moesten ons alweer opfrissen voor een etentje. Tia, de moeder Theresa van Motherwell, had ons namens de organisatie Family Restoration Services, uitgenodigd voor een etentje. Voor zoiets haalde ik mijn enige meegenomen overhemd uit de koffer, ging even douchen (zo schrijf je dat volgens mij Jeppio...) gebruikte een dure Europese aftershave en kamde mijn haren (dat duurt bij mij vaak nogal lang). We arriveerden bij een prachtig huis waar het complete bestuur als een soort van ontvangstcommissie ons op stond te wachten. Eenmaal aangekomen bij de prachtige veranda opende Tia met een welkomswoordje. We werden bijna heilig verklaard! "You have made a dream come true! The fourth house will be built and six desolate children will live in safety! Kan niet mooier. Dit gaat dus ook op voor al onze sponsoren! Het eten was fantastisch, de mensen bijzonder gastvrij.

Wat 'n dag! Op weg naar het huis van Julia zijn we eerst met z'n allen even langs het vierde huis gereden. Het huis waar we met jullie nogal wat centjes voor verzameld hebben. En niet voor niks! Met liefst vijf man waren ze druk bezig met de verbouwing. In twee dagen tijd was er, zeker voor Zuid-Afrikaanse begrippen, al bijzonder veel gedaan. We hebben de bouwers beloofd morgen weer nieuwsgierig te komen kijken. Ze stelden dat op prijs... Ze maakten wel duidelijk dat wanneer we iets mee zouden nemen het niet verkeerd zou zijn. Het gaat dan niet zoals bij ons om een kratje pils. Gewoon iets om te eten. Doen we. Het was fantastisch om te zien dat het geld dus echt op de goede plaats terecht komt. De dag kon niet meer stuk. An & Sjaak hebben we, zoals gewoonlijk ondertussen, afgezet bij het huis van Maureen. Sjaak, de kakkerlakken-bestrijder van Motherwell, kan zich dan weer helemaal uitleven. Zuster Anna legt de kinders en moeders in de watten.

Vandaag zijn we met alle vrijwilligers langs de projecten in PE geweest. Niet te geloven. Je komt op de weg naar deze projecten door townships waar je niet echt moet gaan wandelen. Ruim 95% van de mensen in die wijk zijn werkeloos. Niet zo raar dat de sfeer daar niet 'je van het' is. Iedere vrijwilliger heeft bij zijn of haar project het een en ander toegelicht. Over 'zijn' of 'haar' gesproken... De meeste stoere vrijwilligers zijn jonge madammekes (er zit een Belgische bij). Sjaak en ondergetekende kunnen ons trouwens danig weren tussen deze slimme en snuggere tantebetten. Vanavond zal ik nog wat foto's toevoegen. Ik moet nu met Lisanne in de VW Golf stappen om de fanatiekelingen (A & S) in Motherwell op te halen. Zij zijn na de rondrit achter gebleven bij een van de Thamsanqa huisjes.
Blijkbaar zijn nog niet alle kakkerlakken opgestapt na de grote schoonmaak van gisteren.

Nog een antwoord op een aantal vragen:

Vanochtend hebben we Anneke en Sjaak afgezet bij het huis van Maureen. Zij gaan daar eens flink aan de schoonmaak... De kakkerlakken eens duidelijk maken dat de koelkast niet hun huis is en Maureen laten weten dat ze de kinders iets meer achter hun vodden aan moet zitten. Volgens mij hebben ze hier vandaag een flinke klus aan gehad. Ria en dochter Lisanne hebben me vanochtend naar het huis van Julia gebracht en zijn zelf met een van de kinders naar de tandarts geweest. Ze zullen daar in hun weblog neem ik aan zelf wel iets over vertellen. Ik had met Simphewee afgesproken om de achtertuin maar eens flink om te spitten. Ze willen namelijk graag een moestuintje. Simphewee is een soort van klusjesman. Hij spit, knutselt, geeft de kinders voetbaltraining en is een soort van 'koster' van een van de kerkjes. Prachtige 26-jarige enthousiasteling met tal van boeiende verhalen over de Afrikaanse cultuur. Ik weet trouwens niet of ik zijn naam wel juist heb geschreven.

Wat ons betreft hadden we het weekend gewoon lekker doorgewerkt. Met de kinders van Thamsanqa gewoon gezellig buiten spelletjes organiseren, voetballen en lekker in de tuin werken. Het weer is sinds gisteren namelijk weer prima. Maar ja, we hebben nadrukkelijk het advies gekregen om op vrijdag niet naar Motherwell te gaan en het eerste weekend maar even te rusten. Natuurlijk zijn we ook hier in PE Els (mijn vrouw) haar verjaardag gaan vieren. Heerlijk gebak en een luid 'Lang zal ze leven'. Om 09.00 uur was er nog wel een meeting met Tia (de sociaal werkster). We hebben de plannen voor komende week doorgenomen en gaan samen met haar er alles aandoen om met het verzamelde geld snel te starten met de bouw van het vierde huisje. Na de meeting zijn we nog naar een sportzaak gegaan voor de aankoop van 16 paar voetbalsokken voor de voetballertjes. De complete outfit is nu gereed. Dat gaat maandag een groot feest worden bij de training van Thamsanqa United.